ทางเดินเชื่อมต่ออาคารต่าง ๆ ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม ระหว่างทางเดินก็มีต้นไม้ที่ปลูกไว้ทำให้รู้สึกสดชื่น และลืมเรื่องร้ายไปได้ไม่น้อย แต่การชื่นชมธรรมชาติก็ต้องหยุดลง เมื่อเดินมาถึงห้องเรียน

ไอซาว่า มิซึกิ ขอโทษที่มาสายค่ะ

ไม่เป็นไร ที่นั่งเธอ เอ่อ...

อาจารย์ประจำชั้นมองดูใบรายชื่อที่นั่ง แล้วหันมาถามฉัน

ไอซาว่าคุง โต๊ะแถวที่ 3 ติดหน้าต่างเธอคิดว่าไง

ค่ะ

ฉันไม่ได้สนใจที่อาจารย์ถามเลยสักนิด ที่จริงนั่งไหนก็ได้แต่นั่งนี่ก็ดีเหมือนกันเย็นดี ^^ ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง ๆ จากชั้น 3 ของอาคารเรียนหลังนี้ สามารถมองเห็นทะเลที่อยู่ไกล ๆ ได้ เลยรู้สึกเหมือนกับว่าเมืองนี้เล็กมาก ๆ แล้วฉันก็ต้องละสายตาจากวิวที่สวยงาม เมื่อมีเสียงประตูเปิดอีกครั้ง

ขอโทษที่มาสายค่ะ

สาวผมสีชา ท่าทางสดใสพูดขึ้น ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่า ยัยนี่ต้องเจอไอ้อาจารย์หื่นแน่ แต่ทำไมยังยิ้มอยู่ได้นะ แต่ทำไมรู้สึกว่ายัยนี่สวยจังน้า

บอกชื่อด้วยนะ

มินามิ อากิระ ค่ะ

ชื่อนี้มัน...

งั้นที่นั่งของเธอก็...

อาจารย์คะ ขอเลือกเองนะคะ

อะ อือ ตามสบาย

แล้วนักเรียนคนนั้นก็เดินเข้ามาใกล้ฉัน ทำไมฉันรู้สึกคุ้น ๆ หน้า...

ขอนั่งด้วยคนนะ มิซึกิ

อืม

เฮ้ เดี๋ยว ทำไมถึงรู้ชื่อฉันได้ล่ะ ฉันหันกลับมาดูอีกที ดูดี ๆ ไม่ใช่แค่คุ้นแล้วล่ะ ฉันว่ารู้จักคน ๆ นี้ดีเลยล่ะ รองหัวหน้า blue destiny เก่งที่สุดในกลุ่ม และก็เป็นเพื่อนซี้ที่สุดของฉัน

อากิระ!! OAO

หวัดดี ^^

มาอยู่นี่ได้ไง แล้วไปทำอะไรกับผมน่ะ

สมัยที่อยู่แก็งผมอากิระจะเป็นสีดำแล้วก็ทำไฮไลท์ แต่ตอนนี้กลายเป็นสีชาทั้งหัวไปแล้ว

ก็ย้อมไง

แล้วทำไม่ย้อมสีนี้อ่ะ

ฉันว่าสวยดีออก เออนี่ไม่ได้เจอกันตั้งนานสบายดีไหม? แล้วเที่ยวที่ไหนมามั่งหรือยัง?

เอาไว้จะเล่าให้ฟังนะ ตอนนี้ขอพักเหนื่อยเดี๋ยว -_-

อะไรกัน คนอุตส่าห์มาตั้งไกล -3-

ขอแนะนำอย่างเป็นทางการอีกที คนคนนี้คือ มินามิ อากิระ เป็นรองหัวหน้าของ blue destiny ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมยัยนี่ไม่ยอมขึ้นเป็นหัวหน้าทั้งที่เก่งกว่าฉันแท้ ๆ อากิระเป็นคนที่เวลากินจะเหมือนเด็ก ๆ และกินเยอะมาก ๆ เป็นคนที่ร่าเริง แล้วก็บ้า ส่วนความสวยล่ะก็ไม่มีใครเทียบยัยนี่ได้เรื่องนี้ฉันขอรับรอง

ทำไม อากิระ ถึงมาอยู่นี่ล่ะเนี่ย แล้วตามมาแบบนี้กลุ่มของฉันที่นู่นใครจะดูแลล่ะ อยากจะยิงคำถามใส่เป็นชุด ๆ เหมือนกันนะ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยจังเลย เอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน แล้วฉันก็หลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็พักกลางวันแล้ว ช่างเป็นนักเรียนที่ดีแท้ =w=

ไปกินข้าวกันเถอะ! ^^

ถึงเวลาอาหารทีไรยัยอากิระเป็นต้องอารมณ์ดีทุกที

ได้เวลาอาหารก็ต้องรีบไปกินนะมิซึกิ

แล้วฉันก็ถูกลากไปโรงอาหารด้วย

หลังจากที่ฉันกับอากิระจัดการเหมาขนมปังจากร้านค้าแล้ว พวกเราก็ไปหาที่นั่งที่สวนด้านหลังอาคารเรียน

โรงเรียนนี้ก็ไม่เลวแฮะ ของกินอร่อยดี

เท่าทีเธอพูดรู้สึกว่าโรงเรียนนี้จะมีดีแค่อย่างเดียวนะ

อ้อ... เอา... ไอ้... อู้...

กินให้หมดปากก่อนไม่ได้รึไงหา ยัยบ้า!!

อึก!!!! น้ำ ๆ ๆ

เฮ้อ...ให้ตายสิ เอ้า!

ฮู่...เกือบตายไหมล่ะ

สมน้ำหน้า

ฉันจะบอกว่าพวกเราไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียนที่โรงเรียนนี้หรอก

งั้น... แล้วมาที่นี่ได้ยังไง

ต้องบอกว่าพวกเรามาที่นี่ได้ยังไงต่างหาก

หา!!

ฉันไม่ได้มาคนเดียวนะ

พูดจบยัยนี่ก็ตบมือหนึ่งครั้ง เป็นการให้สัญญาณ เท่ซะไม่มีล่ะ เหอะ ๆ แล้วนี่ใครมายืนอยู่ข้างหลังฉันฟ่ะ หวัดดี หัวหน้า!!

เฮ้ย! พวกนายมาได้ไงเนี่ย

อ๊าก!! อุตส่าห์นึกว่าจะมีคนมาหาเรื่อง ที่แท้ก็เจ้าพวกสมาชิกแก็งฉันเองนี่หว่า

ชิ! อุตส่าห์ว่าจะได้มีเรื่องสักหน่อย

ชะอุ้ย! เรากำลังเป็นเด็กดีอยู่นี้หว่า

ใจเย็นหน่อยสิ หัวหน้า พวกเราอุตส่าห์ตามมาจากโตเกียวเลยน้า คิดดูสิ

แล้วใครใช้ให้มากันล่ะ

เรื่องนั้นพวกเราน่าจะถามเธอมากกว่านะ

ใครอีกล่ะเนี่ย เอ๊ะ! หน้าตาแบบนี้มัน

เรียวเฮ!!!มาอยู่นี่ได้ไง?

ไปทำผมสีน้ำตาลแบบนี้ดูทุเรศจังแฮะ =__= ผมสีเงินแบบเดิมยังดูดีกว่าอีก

เธอมากับฉัน

ไม่ล่ะ ฉันมีเรียน

ไปเถอะ มิซึกิ เขาเองก็มีเรื่องที่อยากจะพูดกับเธอนะ

จะพูดอะไรอ่ะ....

ฉันไปก็ได้ ฝากของด้วยก็แล้วกัน

ฮะ ฮะ ชีวิตนักเรียนที่ดีวันแรกคือโดดเรียนรึเนี่ย +__+a

อือ โชคดี

แล้วฉันก็เดินตามเรียวเฮไปหน้าโรงเรียน เฮ้อฉันล่ะนับถือนายนี่ซะจริง กล้าพาฉันโดนเรียนทางประตูหน้าเนี่ยนะ เฮ้อ โอ๊ยวันนี้ฉันถอนหายใจไปกี่รอบกัน เซ็งโว้ย

เฮ้! เฮ้! เฮ้! หมอนั่นมีมอเตอร์ไซค์ใหม่ตั้งแต่เมื่อไหร่ฟ่ะ เฮ้ย!! นี่มัน CBRF4i ของ Honda รุ่นที่ฉันอยากได้นี่น่า หมอนี่ชิงตัดหน้าซื้อก่อนฉันได้ไง แถมยังเป็นสีดำอีกเห็นแล้วอยากได้มั่งอ่ะ >A<

ขึ้นมาสิ

ฉันใส่หมวกกันน็อคที่เรียวเฮส่งให้ แล้วก็ขึ้นซ้อนท้ายอย่างชำนาญ กระโปรงนักเรียนไม่เป็นอุปสรรคเลยสักนิด เหอะ ๆ รถออกตัวเร็วซะจนฉันหงายหลัง

ขับช้า ๆ ไม่ได้หรือไง

คำพูดฉันทำให้หมอนั่งบิดคันเร่งแรงขึ้นอีก ยิ่งพูดเหมือนยิ่งยุเลยแฮะ

และพวกเราก็มาหยุดที่ท่าเรือแห่งหนึ่ง สายลมที่พัดเขามาทางเลนส์หมวกกันน็อคที่เปิดอยู่ได้พัดพาเอากลิ่นเกลือจากทะเลเข้ามาด้วย ฉันลงจากรถแล้วหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อรับกลิ่นไอของทะเล

เฮ้อ สดชื่นชะมัด ไม่ได้กลิ่นทะเลมากนานเท่าไหร่แล้วน้า

ทำไมเธอถึงย้ายมาเรียนที่นี่ ?

อยากเรียนที่นี่

...เพราะริเอะใช่ไหม!! ยัยนั่นบอกอะไรเธอ

เปล่าไม่ใช่หรอก แต่...ก็อาจจะมีส่วนนะ

ยัยนั่นบอกว่าอะไร บอกฉันมายัยนั่นพูดอะไรกับเธอ!!!!

นี่ อย่ามาตะคอกใส่ฉันนะเฟ้ย! คิดว่าตัวเองเป็นใครกันหา...!!

นี่มันอะไรกัน ชักจะโมโหแล้วนะ ไม่ได้ ๆ ต้องสงบสติอารมณ์ สูดหายใจเข้าลึก ๆ หายใจออก

ใช่ ริเอะบอกฉันเอง บอกว่านายเป็นของเธอ แล้วก็ห้ามฉันไปยุ่งกับนายอีก ตลกไหมล่ะ ใช่ฉันไม่เชื่อ ใครมันจะไปเชื่อได้ล่ะ คนอย่างนายหรอที่จะชอบผู้หญิงเห็นแก่เงินแบบนั้น

แล้วทำไมเธอ...

ชิ! ไม่อยากพูดเลย